روی زمین فوتبال، زمان جور دیگری می‌گذرد

فوتبال‌آموزان و لحظاتی که روی زمین چمن ماندگار می‌شود…

زمین چمن ویژگی عجیبی دارد، وقتی بچه‌ها واردش می‌شوند، زمان برایشان شکل دیگری پیدا می‌کند. انگار چیزی در وجودشان بیدار می‌شود. چشم‌هایشان می‌درخشد و قدم‌های محکم‌تری برمی‌دارند. هیچ کدامشان گذر زمان را حس نمی‌کنند. نمی‌دانند چند دقیقه گذشته یا چقدر از تمرین باقی مانده. آنچه برایشان اهمیت دارد توپی است که در حرکت است، دوستی که برای پاس صدایشان می‌زند و هیجانی که از یک سوی زمین تا سوی دیگر همراهشان می‌دود. شاید به همین دلیل است که لبخندهای روی زمین فوتبال با لبخندهای جاهای دیگر فرق دارند.

کسانی که از کنار زمین به این لحظات نگاه می‌کنند، چیزی فراتر از فوتبال می‌بینند؛ کودکان و نوجوانانی را می‌بینند که برای ساعتی، خودِ واقعی‌شان هستند، پر از انرژی، دور از دغدغه و غرق در لحظه. همان چیزی که بیرون از زمین چمن فوتبال، کمتر فرصت تجربه کردنش را پیدا می‌کنند.

سال‌ها بعد، شاید، بسیاری از نتایج مسابقات به خاطر آورده نشود. شاید تعداد گل‌ها و بردها از یادشان برود. اما حس این روزها، حس دویدن روی چمن، بودن در کنار دوستان و شور و شوقی که روی صورتشان نقش می‌بندد، هیچ‌وقت از خاطرشان نمی‌رود.